W latach 1982-1992, podczas wojny domowej w Libanie, islamiści powiązani z Iranem i Hezbollahem porwali w Bejrucie ponad stu cudzoziemców, głównie Europejczyków i Amerykanów. Zakładnicy trafiali do kryjówek, gdzie byli przetrzymywani w nieludzkich warunkach, często przez wiele lat, a część z nich nie przeżyła niewoli. Każde uprowadzenie stawało się elementem gry politycznej: porywacze wykorzystywali więźniów jako narzędzie nacisku na zachodnie rządy. Te próbowały negocjować i szukały sposobów, by odzyskać swoich obywateli, mierząc się z presją opinii publicznej i ryzykiem kolejnych porwań W kwietniu 1986 roku islamscy fundamentaliści uprowadzili w Bejrucie Briana Keenana, irlandzkiego nauczyciela, a wkrótce potem do niewoli trafił także brytyjski dziennikarz John McCarthy. Margaret Thatcher zapowiedziała, że jej rząd nie podejmie negocjacji z terrorystami, co jeszcze bardziej komplikowało sytuację porwanych. Jednocześnie irlandzcy dyplomaci prowadzili zakulisowe starania o ich uwolnienie. Obaj mężczyźni przez kilka lat byli przetrzymywani w nieludzkich warunkach, odcięci od świata i zdani na łaskę porywaczy.