Historia życia nietuzinkowego kapłana, którego życie obrazuje tragiczne losy mieszkających w ZSRR katolików. Ksiądz kardynał Kazimierz Świątek, metropolita mińsko-mohylewski, zwierzchnik Kościoła Katolickiego na Białorusi urodził się w 1914 roku w Wałku w Estonii. Swe powołanie kapłańskie poczuł już w dzieciństwie. W 1939 roku został wyświęcony i rozpoczął pracę duszpasterską w parafii w Prużanie Piętnuje w swoich kazaniach niesprawiedliwości, jakich dopuszczają się Sowieci, bezbożnictwo i ateizm, nie ukrywa też swojej polskości, a to już wystarcza, by zainteresowało się nim KGB. W 1941 zostaje aresztowany i osadzony w celi śmierci w więzieniu w Brześciu. Życie ratują mu hitlerowski najazd na Związek Radziecki. Ksiądz Kazimierz wraca na parafię do Prużany i kontynuuję pracę duszpasterską. Po trzech latach znów zostaje zatrzymany, trafia do więzienia w Mińsku, a stamtąd najpierw na Syberię, a potem do Workuty. W 1954 roku odzyskuje wolność i wraca na Białoruś. Zostaje proboszczem pozbawionej księdza katedry w Pińsku. Miejscowe KGB nie daje mu spokoju, próbuje zniechęcić do wykonywania posługi. Pomimo przeciwności pozostaje wierny powołaniu, nie daje się zastraszyć, nie opuszcza parafii ani Białorusi. Energiczny, pełen życia ksiądz kardynał mieszka w starej, skromnej chacie w Pińsku, w tej samej, w której mieszkał jako proboszcz. Odbudowuje dawne kościoły i wznosi nowe, zakłada seminaria duchowne. Mówi, że to dopiero początek pracy, trzeba pokoleń, aby zmienić mentalność ukształtowaną przez sowiecką propagandę.